M/V?

Nou, de afspraak staat. Als spruit niet zo gaat liggen dat er helemaal niets meer te zien is, dan weten we op donderdag 29 April wat het wordt. Ik kan eigenlijk niet wachten, zou best al eerder willen gaan, voor zo'n pretechoding, maar Wisse zei nee....we wachten gewoon even tot de 20 weken echo. Ik voel me eigenlijk nog steeds wel moe (al is het heel iets minder), maar las dat vanaf volgende week (week 16) de progesteron de overhand gaat nemen en het het hCG hormoon op vriendelijke doch dwingende wijze verzoekt het lichaam te verlaten. Dan komt alles weer goed en ga ik vol energie door het leven.
Wat ik nog helemaal vergeten ben te vertellen, maar zeker niet onbelangrijk is, is dat we bij de vorige (12 weken) echo dus ook een combinatietest hebben laten doen. Dan kijken ze via de echo naar de nekplooi , daar zit een vochtblaas ofzo en doen ze ook een bloedtest bij mij. Dat is om te kijken of we een verhoogd risico op een kindje met het syndroom van down hebben. Alles was toen goed, we hebben inmiddels de uitslag binnen en normaal zou ik, gezien mijn leeftijd, een kans van 1:481 hebben om zo'n kindje te krijgen, maar na de testen is deze kans verkleind naar 1:2767. Dat voelt wel lekker hoor, moet ik zeggen! Blij dat we dat gedaan hebben.
Verder gaat alles goed, de kleine heeft af en toe de hik, las ik. Maar dat voel ik nog niet. Ik voel nog helemaal niets trouwens. M'n buikje is ook nog niet zo gegroeid en ik ben iets van 2kg aangekomen en pas gewoon m'n oude kleren nog. We hebben spruit al ingeschreven bij een aantal kinderdagverblijven en zijn de cabrio aan het inruilen voor een wat grotere auto zodat de baby EN de kitespullen straks mee kunnen :) Namen, daar zijn we eigenlijk nog niet echt mee bezig. We hebben al wel wat namen, maar ik twijfel altijd of denk soms dat iets anders dan toch leuker is.


Klein he?

Hieperdepiep...!!!!

Maytje is in remissie! We hebben haar al 14 dagen geen insuline meer gegeven en ze heeft nog steeds een hele lage bloedsuikerwaarde. Het was ruim 4 maanden hard werken, 2 keer per dag bloed prikken en dan insuline spuiten, spreadsheet bijhouden, uitzoeken wat ze het beste kan eten, naar beneden sjouwen om haar naar boven te laten lopen zodat ze meer beweegt en nu....krijgen we de beloning. Maytje voor haar lieve geduldige houding steeds en wij dus voor wat ik net al schreef. Heerlijk dat we nu alleen maar wekelijks hoeven te controleren of het nog steeds goed gaat en we niet zo veel rekening hoeven te houden als we een dagje weg willen.

Reis geboekt!

Joehoeee...we hebben weer een reis(je) geboekt. Naar Egypte, Marsa Alam, Brayka Bay om precies te zijn. We hebben dat plekje uitgekozen omdat we eigenlijk vooral wilden snorkelen. Ik mag natuurlijk niet meer duiken, althans officieel en niet zo diep, maar snorkelen mag wel. Dus we zochten naar een hotel met een mooi huisrif dat dicht bij andere mooie duik- en snorkelplekken ligt. Het was even zoeken maar nu hebben we wat gevonden. Erg veel zin in! In de meivakantie gaan we ervoor, 7 dagen.
Het leuke is dat er op verschillende plekken in Marsa Alam een zeekoe woont, die gaan we natuurlijk opzoeken en dat je vlak bij ook kunt snorkelen op een plek waar wilde dolfijnen wonen, dat lijkt me zo cool! Gaan we natuurlijk allemaal doen.
Je kunt er eigenlijk ook alleen maar snorkelen en lekker luieren. Je zit natuurlijk in Egypte, dus in de Woestijn, alleen om het hotel zelf is het mooi groen.

Hier wat foto's van waar we naar toe gaan.
Beetje groen dus en een zonsondergang is er niet aan die kant, maar wel een mooie zonsopgang.

De lobby, 't is geen muurposter maar een raam :)

Oh ja, zeeschildpadden wonen ook bij de zeekoeien, die voeden zich met het zeegras.De dolfijnen zouden zo dicht langs je zwemmen, dat je ze aan kunt raken.
De zeekoe (Dugong) in Marsa Alam.

Fokke & Sukke & Wisse

Wisse liet zijn collega's weten dat onze auto te koop staat, met een link naar de advertentie. Als reden waarom en om dus het grote nieuws te brengen voegde hij een echofoto toe. Daar kreeg hij hele leuke reacties op. Onder andere deze:

Spruit!

Jaja, ook wij gaan ons er aan wagen. Het ouderschap. Inmiddels ben ik 12 weken en nog wat zwanger en zijn we net vandaag bij de echografiste geweest. Ze vertelde ons dat het er allemaal goed uit zag, twee armpjes, twee beentjes. Inclusief de nekplooi van maar 1,2 mm (alles onder de 3 mm is goed, daarboven heb je een hogere kans op een kind met het syndroom van down). Nu nog afwachten wat de bloedtest zegt, maar ik maak me er niet zo druk om. We hebben gewoon een heel gezond kindje. Op de foto's zie je wat delen, hoofdje, armpje, misschien nog een voetje, maar op foto drie zie ik toch heel duidelijk een uitsteeksel tussen de beentjes :) Nou zei de echografiste dat dit inderdaad het geslachtsorgaan is, maar dat je echt nog niet kan zeggen wat het wordt. Nou ik weet het niet hoor, als dit nog een meisje moet worden...dan moet er volgens mij nog wel heel wat gebeuren. Maar we wachten braaf af. Erg leuk om te zien, spruit was wakker en ontzettend op en neer aan het bouncen. Het hartje hebben we ook mogen horen, ca. 160 bpm...goed feest dus. Ik voel me verder prima, was gewoon onwijs moe de afgelopen weken, echt moeier dan moe zeg maar, het moeist van iedereen op de wereld volgens mij. Ik hoop en denk haast wel dat dat binnenkort afgelopen is en dat ik dan alle energie heb. Ik mag volgens mij allang blij zijn dat ik verder niet misselijk ben ofzo.
Binnenkort meer.....adios!