Nieuwe aanwinst....

Kastje voor in de keuken van marktplaats. Kan de weegschaal van oma eindelijk een plekje krijgen.

Chanel stoofpeertjes

Eindelijk weer eens een witte kerst, tenminste...ik vond het behoorlijk wit gisterochtend. Onwijs mooi, maar helaas konden we daardoor niet allemaal bij elkaar zijn :(

Het was weer een hele gezellige avond met weer veel te veel, maar wel heerlijk eten. Vond de stoofpeertjes wel even een fotootje waardig.
Leuke cadeaus gegeven en gekregen, ik kreeg bijv. deze te gekke macbook sticker van Wis en van broer en schoonzus een Chanel lippenstift in dezelfde kleur als de stoofpeertjes! Dank jullie wel voor de leuke cadeaus en het heerlijke eten!Paar dagen offline lukte dus niet helemaal ;)

Vrolijk kerstfeest!

Zo, even een paar daagjes het internet af ;) Fijne dagen, dikke kus!
WC

Pozdrevlyayu s prazdnikom Rozhdestva i s Novim Godom

dat is vrolijk kerstfeest en een gelukkig nieuw jaar op z'n Russisch.
Van mij mag die sneeuw nog wel even blijven! Wel jammer dat onze vogeldrinkbak steeds bevriest :S

Viktor IV

Ongeveer twee maanden geleden heeft Wisse deze replica's van kunstwerken van Viktor IV gekocht. Hij heeft jarenlang zowat naast hem gewoond aan de Amstel. Mooi zijn ze he?

ViktorIV werd in 1929 geboren als Walter Carl Glück. In 1963 kwam hij als fotograaf (voor o.a. Life) in Amsterdam terecht, de stad die hem paste "als een oude schoen". Naar aanleiding van de moord op president Kennedy ontwikkelt Carl Glück de theorie dat een kunstenaar zijn commentaren vanaf iedere plaats ter wereld kan geven. De fotograaf Carl Glück houdt op te bestaan en er begint een nieuw leven voor de kunstenaar ViktorIV.


Viktor IV, de met lange witte lokken getooide zeebonk die zowel in de zomer als de winter op blote voeten liep. Die met z'n gemotoriseerde bakfiets langs de grachten, het IJ en het Noordzeekanaal trok, op zoek naar drijfhout dat hij beschilderde.

Die met zijn uitbundige leefwijze de rondvaartboten lokte, zodat de toeristen zich aan hem konden vergapen. Die mooie, eigenzinnige uurwerken ontwierp; met een wijzerplaat waarvan de 6 was verdwenen, of met wijzers die, volgens gangbare begrippen, tégen de klok indraaiden. The Time is always now, vond Viktor, dus hoe die wijzers nou precies draaiden, dat deed er eigenlijk niet toe.

Vanaf de dag dat Walter zich in 1964 Viktor IV ging noemen, hield hij een dagboek bij, dat hij, de schipper op de Amstel, zijn logboek noemde. Hij noteerde zijn gedachten en invallen, beschreef de kleine gebeurtenissen op en rond zijn schip en maakte er vrolijke tekeningetjes bij. Op blad 97: 'Happy birthday pussycats. Cat 23 is one year old now. Cat 22 is missing the whole day.' Op blad 82 een toegangskaartje voor olifanten: 'Please admit one elephant'. Op blad 81: Een knalgele ketel of de houtkachel. Naast de ketel staat de kleur vermeld die deze behoort te hebben: 'black'. Smaller is not inferior. Only less develloped, staat op een ander.

Onmiskenbaar waait de geest van de bevrijdende jaren zestig door Viktors werk. Viktor IV voelde zich in het 'magisch centrum' dat Amsterdam toen was als een vis in het water en daar getuigt zijn werk van. De tolerantie van de stad was aan hem welbesteed, vooral toen hij zich in de jaren zeventig ging toeleggen op zijn vlottenimperium. Hij liet het met gras begroeien, bouwde er onderkomens voor zijn dieren en andere optrekjes, plaatste vlaggenmasten en uitkijktorens.

In de jaren tachtig raakte Viktor gefascineerd door klokken en horloges, die hij in Zwitserland liet fabriceren en die de tijd aangaven in Bulgar Time, een verwijzing naar de nieuwe naam die hij had aangenomen: Bulgar Finn. Ze drijven de spot met de gebruikelijke tijdsaanduiding, zoals Viktor IV voortdurend de spot dreef met de stilzwijgend door iedereen geaccepteerde regeltjes, voorschriften en gebruiken.

Hoewel het ontregelen van het begrip tijd Viktors belangrijkste bezigheid werd, bleef hij zijn vlotten trouw. Bij het onderhoud aan een ervan kwam hij eind juni 1986 om het leven. Enkele dagen later werd hij op Zorgvlied begraven. Zijn kist werd op een vlot over de Amstel naar de begraafplaats gebracht, de uitvaart werd vanaf de wal en de bruggen door duizenden Amsterdammers aanschouwd.

Voor Leonie

Maytje diabeetje

May-tale heeft diabetes. Nou was het eigenlijk wel te verwachten, ze was immers al loeizwaar (8,5 kg) en we kregen haar maar niet dunner. Ze houdt namelijk eigenlijk alleen van slapen, liggen en eten (en daar kreeg ze niet eens zo veel van). Na de dood van Missy zijn we toch maar even naar dierenarts gegaan voor een check en om een strak dieetplan te vragen en die heeft meteen bloed afgenomen om te kijken of ze niet al suiker had. Ja hoor, hoger dan 25 was haar bloedsuikerspiegel (bss). Normaal voor een kat is tussen de 2,8 en 4,5 :( Dat was dus echt megaschrikken. Nu moeten we haar dus twee keer per dag prikken met 12 uur ertussen. En we zijn zo veel weg....pfff. Inmiddels zijn we ruim een maand verder en het gaat eigenlijk heel goed. Ik (Claudia) heb me helemaal suf gezocht en gelezen op internet (schuldgevoelens) en uiteindelijk voor elkaar gekregen dat onze dierenarts een insuline voor ging schrijven die veel beter schijnt te werken. Ze heeft nu een grote kans op remissie, dus van de diabetes af komen voor een tijd of voor altijd. Het was even moeilijk, want regeltjes, insuline (Lantus) staat niet op dierenartslijst, dus mag niet van wet, is eigenlijk voor mensen, geen ervaring mee etc. Maar het is dus gelukt. Ook zijn we er achter dat brokjes, zeker de goedkope varianten, het ergste is dat je een kat kunt geven. Om brokjes te maken heb je veel graan en mais en plantaardige producten nodig. Dit eet een kat niet van nature. Om ze dan vervolgens toch maar aan de eet te krijgen, gooien ze er een zooi geur en smaakstoffen in, hoe meer hoe lekkerder. Nog wat conserveringsmiddelen en niet te vergeten een flinke scheut zout en dan heb je dus na een aantal jaren een zieke kat. Of niet, dan heb je mazzel, maar wij dus wel.
Het alternatief is BARF, dat is bones and raw food. Dus echt botten met rauw vlees. Hele studie ook weer, want zoveel procent bot, zoveel vlees, zoveel orgaan en nog wat vis en af en toe een prooidiertje. Niks geen groente. Katten zijn obligaat carnivoor. Een obligaat carnivoor eet enkel en alleen vlees, bot en organen. Deze dieren eten geen maaginhoud en hebben geen tot weinig behoefte aan een toevoeging van andere plantaardige voedingsstoffen. Anders dan honden dus, die wel de maaginhoud eten.
Zo stond ik dus 1,5 week geleden bij de wildslager voor kippennekjes, hertenvlees, kippenkarkasjes, hartjes en levertjes en nog twee luxe houtduiven (die ik nog net niet terug gesmeten kreeg van de poezels, want het was ze net iets te 'wild').

Goed, lang en waarschijnljik ook saai verhaal. Wil alleen zeggen dat het nogal een verandering is in ons leven, maar dat we het allemaal nog niet zo heel erg vinden om te doen. Dat eten is echt zo cool, je ziet ze dan knagen op een kippenekje ofzo en dan zijn het echte tijgers. De poep stinkt niet meer zo (geen afvalstoffen) en is ook veel minder en het scheelt bakken met geld. (kippenekjes en vleesbot kost bijna niks)
We moeten nu 's ochtends en 's avonds dus insuline spuiten en om te weten hoeveel, moeten we haar eerst prikken (in het oortje) om haar bss te meten. Dit houden we allemaal keurig bij in een google sheetje, fanatiek als we zijn. Inmiddels zakt haar bss steeds meer en spuiten we nog maar een ietsiepietserig beetje insuline. Hopelijk komt ze er snel weer vanaf. Voor het afvallen brengen we haar soms 3x per dag naar beneden, dan moet ze weer 3 hoog klimmen om thuis te komen. Naar buiten wil ze namelijk niet.

Nu we toch een soort van kattenmaand hebben.....

Tijgermozes
Mozes met een brute gaapMay-tale helemaal niet lekker, vlak na de diagnose... :(Maytje nu weer helemaal in orde :) Charmant als ze is!Mozes altijd helemaal in orde ;)