Gisteren zijn we voor het eerst bij de arts van het consultatiebureau geweest. Het verbaasde mij hoe weinig tijd ze daar voor je hebben. Binnen een kwartier moet ze helemaal gecontroleerd zijn en moet je al je vragen gesteld hebben. Ik had dus ook totaal geen voldaan gevoel toen onze tijd om was. Blijkbaar straalde ik dat wel uit, want een paar uur later belde de verpleegkundige of ik nou wel overal antwoord op had gekregen enzo. Naja het advies van de arts wbt de spruw was, "ga maar naar de huisarts en gentiaan violet gebruiken wij allang niet meer, mede vanwege de bijwerkingen, het schijnt toch wel slecht voor de slijmvliezen enzo te zijn...." Nou, ik ben allang bij de huisarts geweest natuurlijk, en bij 3 lactatiekundigen en en en. En ik ben er een beetje klaar mee nu. Heb nu vanaf de geboorte al pijn met voeden, eerst die stuwing, toen 3 a 4 dagen goed en vanaf toen alleen maar pijn. Al die stomme smeerseltjes helpen niet en vannacht toen ik in alle stilte mijn dochter aan het voeden was heb ik besloten dat ik er mee ga stoppen. Ik ben er klaar mee, heb alles geprobeerd, behalve gentiaanviolet dus. Lees op fora teksten als: "Ik heb nu al 3 maanden spruw en het wil maar niet weg gaan" etc. nou daar ga ik echt niet aan beginnen. Het voeden neemt nu zo 8 uur per dag in beslag (voeden, boertje en kolven) en ik wil nu ook wel eens wat anders gaan doen in die tijd (studeren bijv.). Hoe mooi en praktisch borstvoeding ook is, de afgelopen weken was het dat echt niet en de toekomst...tja daarvan weet ik ook niet hoe het zal gaan lopen. Tijd om af te bouwen en aan de flesvoeding te gaan, de belangrijkste afweerstoffen heeft ze wel binnen en ze is een sterk meisje! Ik heb het een hele goede kans gegeven en verdien nu wel een wat relaxtere tijd dacht ik zo. Jammer dat de medische wereld niet in staat is om hier een oplossing voor te geven/bedenken.
Voor de rest wat betreft Eline, ze is inmiddels al wel 57 cm en de eerste kleertjes zijn al te klein geworden. Een lekker spekkie wordt het al, bijna 5 kg! Wel heeft ze erg veel last van puistjes, van mijn hormonen die nog in haar bloed zitten. Dat gaat deze maand ook wel weer weg, maar het is even geen close-up tijd :)
Verder is de fantastische poef binnen die we van tante Mirre hebben gekregen. Eline vindt hem ook super! Daar kan ze later haar speelgoedjes of verkleedkleren in stoppen.

Even voor de bijdehandjes onder ons...er staat HOME op de poef, niet HO :)

Deze jas is nog een beetje te groot voor mij, mama!

en voor het hobbelschaap van tante Caro ben ik eigenlijk ook nog te klein :)

Ik heb eindelijk de 800! dia's weggebracht van mijn broertje en mij. Ze worden nu door een mannetje gedigitaliseerd, voor sommige mensen is dat een hobby. Even nog snel van tevoren eentje geprojecteerd en er een foto van gemaakt, dit ben ik dus, denk zo oud als Eline nu. Lijkt wel een beetje he? Moet je hem niet met die jasfoto vergelijken ;)

Kussies!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten