W ♥ C ♥ E ♥ M: Maytje diabeetje

May-tale heeft diabetes. Nou was het eigenlijk wel te verwachten, ze was immers al loeizwaar (8,5 kg) en we kregen haar maar niet dunner. Ze houdt namelijk eigenlijk alleen van slapen, liggen en eten (en daar kreeg ze niet eens zo veel van). Na de dood van Missy zijn we toch maar even naar dierenarts gegaan voor een check en om een strak dieetplan te vragen en die heeft meteen bloed afgenomen om te kijken of ze niet al suiker had. Ja hoor, hoger dan 25 was haar bloedsuikerspiegel (bss). Normaal voor een kat is tussen de 2,8 en 4,5 :( Dat was dus echt megaschrikken. Nu moeten we haar dus twee keer per dag prikken met 12 uur ertussen. En we zijn zo veel weg....pfff. Inmiddels zijn we ruim een maand verder en het gaat eigenlijk heel goed. Ik (Claudia) heb me helemaal suf gezocht en gelezen op internet (schuldgevoelens) en uiteindelijk voor elkaar gekregen dat onze dierenarts een insuline voor ging schrijven die veel beter schijnt te werken. Ze heeft nu een grote kans op remissie, dus van de diabetes af komen voor een tijd of voor altijd. Het was even moeilijk, want regeltjes, insuline (Lantus) staat niet op dierenartslijst, dus mag niet van wet, is eigenlijk voor mensen, geen ervaring mee etc. Maar het is dus gelukt. Ook zijn we er achter dat brokjes, zeker de goedkope varianten, het ergste is dat je een kat kunt geven. Om brokjes te maken heb je veel graan en mais en plantaardige producten nodig. Dit eet een kat niet van nature. Om ze dan vervolgens toch maar aan de eet te krijgen, gooien ze er een zooi geur en smaakstoffen in, hoe meer hoe lekkerder. Nog wat conserveringsmiddelen en niet te vergeten een flinke scheut zout en dan heb je dus na een aantal jaren een zieke kat. Of niet, dan heb je mazzel, maar wij dus wel.
Het alternatief is BARF, dat is bones and raw food. Dus echt botten met rauw vlees. Hele studie ook weer, want zoveel procent bot, zoveel vlees, zoveel orgaan en nog wat vis en af en toe een prooidiertje. Niks geen groente. Katten zijn obligaat carnivoor. Een obligaat carnivoor eet enkel en alleen vlees, bot en organen. Deze dieren eten geen maaginhoud en hebben geen tot weinig behoefte aan een toevoeging van andere plantaardige voedingsstoffen. Anders dan honden dus, die wel de maaginhoud eten.
Zo stond ik dus 1,5 week geleden bij de wildslager voor kippennekjes, hertenvlees, kippenkarkasjes, hartjes en levertjes en nog twee luxe houtduiven (die ik nog net niet terug gesmeten kreeg van de poezels, want het was ze net iets te 'wild').

Goed, lang en waarschijnljik ook saai verhaal. Wil alleen zeggen dat het nogal een verandering is in ons leven, maar dat we het allemaal nog niet zo heel erg vinden om te doen. Dat eten is echt zo cool, je ziet ze dan knagen op een kippenekje ofzo en dan zijn het echte tijgers. De poep stinkt niet meer zo (geen afvalstoffen) en is ook veel minder en het scheelt bakken met geld. (kippenekjes en vleesbot kost bijna niks)
We moeten nu 's ochtends en 's avonds dus insuline spuiten en om te weten hoeveel, moeten we haar eerst prikken (in het oortje) om haar bss te meten. Dit houden we allemaal keurig bij in een google sheetje, fanatiek als we zijn. Inmiddels zakt haar bss steeds meer en spuiten we nog maar een ietsiepietserig beetje insuline. Hopelijk komt ze er snel weer vanaf. Voor het afvallen brengen we haar soms 3x per dag naar beneden, dan moet ze weer 3 hoog klimmen om thuis te komen. Naar buiten wil ze namelijk niet.

Nu we toch een soort van kattenmaand hebben.....

Tijgermozes